skip to Main Content

Utrecht 4 op bezoek. Tja, wat te verwachten. Een nieuw team. Het bewijs van de fantastische opkomst van Utrecht in het Nederlandse rugby. Het laagst spelende team van Utrecht in de kompetitie, dus het viel te verwachten dat het een team was dat voornamelijk bestond uit een paar veteranen en een stelletjes onervaren spelers. Een beetje hetzelfde als dat we zelf zijn. Op papier een niet te onderschatten tegenstander, want hoewel nieuw er toch in geslaagd om een twintigtal punten bij elkaar te sprokkelen. Dat gaf te denken, want zelf misten we toch een aantal spelbepalende spelers; Johan Ferwerda, Stefan Wuurman geblesseerd, Johan Iemhof en Serge verhinderd, Erik in retraite en Gerco en Jimmy op studiereis

Nader bestudering van deze, op papier uitstekende prestatie, gaf toch een ander beeld; drie claims (deze, deze & deze) en een gewonnen wedstrijd (50-0 tegen (een inkompleet) Alkmaar). Da’s dan toch weer wat minder. Niet die pot tegen Alkmaar natuurlijk, maar die claims. Zoals George nog even mocht memoreren in zijn speech: “Er is eigenlijk maar één divisie lager dan de vierde klasse in Nederland en dat is de tweede klasse in Nepal.” Wat nou precies het nut is van het claimen van potten in de laagste klasse, moet mij in ieder geval nog een keer duidelijk worden.

Enfin; laten we er van uit gaan dat het administratief binnenharken van punten niet iets is dat de spelers beslissen, want welke speler laat zich vrijwillig 3 wedstrijden door de neus boren. Zeker als je een team hebt met onervaren spelers, lijkt mij dat je niet genoeg kan ballen. Dat de spelers van Utrecht 4 er ook zo over denken, mogen duidelijk zijn gezien het feit dat ze met twaalf man waren komen opdagen. Hulde!

En als je tegenstander met twaalf man komt opdagen, dan ga je dus niet met 15 tegen 12 ballen in een poging om zoveel mogelijk punten te maken (dat schijn tegenwoordig ook normaal te zijn), maar dan leen je wat spelers uit. Dus speelden in de eerste helft Sad Mike en onze Franse winger mee met Utrecht en in de tweede helft de Speler van het Seizoen en Sylvester.

En zo hadden we een wedstrijd. Chris Rademaker floot voor de aftrap en AAC begon gelijk met het maken van een heel berg stomme fouten. Knock-ons, verkeerd ingeworpen line-outs en overtredingen rond de scrums. Het kon niet op. Dat laatste was natuurlijk bijzonder sneu, omdat we op verzoek van Utrecht speelden met unconstested scrums. Vanuit de voorwaartsen natuurlijk een enorme hoeveelheid misbaar over de backs die niet in staat bleken om een balletje te vangen of een rechte looplijn te maken, maar kurieus genoeg geen woord over het feit dat we zelf geen enkele mooie bal uit de line-out wisten te produceren of daadwerkelijk dominant te zijn in het losse werk.

We eindigden de helft wel met een voorsprong, maar dan toch voornamelijk op individuele klasse en vooral een fysiek overwicht in de 1 op 1 konfrontatie. Maar de aanvoerder van Utrecht vatte het mooi samen in de pauze met de woorden: “Om eerlijk te zijn, valt AAC me een beetje tegen.” En hij had groot gelijk.

De tweede helft was echter een stuk beter van AAC. Allereerst bleek de ruil van de Speler van het Seizoen tegen Sad Mike een goede, want om heel eerlijk te zijn was het beste er wel van af bij de Speler van het Seizoen, terwijl Mike eigenlijk wel lekker bezig was. Daarnaast bleek in de tweede helft waarom het helemaal niet zo’n goed idee is om uncontested scrums te spelen tegen ons derde. Dat gaf de front 5 namelijk alle lucht om her en der met de bal in de handen door de verdediging van Utrecht heen te denderen. En dat is, op zijn zachts gezegd, vervelend als je speelt met een onervaren team met veel, welliswaar enorm dappere en hardwerkende, maar toch zeker niet al te fysiek indrukwekkende spelers.

Binnen no-time drukte AAC de vierde try en haalde daarmee het bonuspunt binnen en moest een moegestreden Utrecht uiteindelijk een rits tries inkasseren. Gezegd moet wel worden dat dat niet zo zeer kwam door slecht spel van onze gasten, maar veel meer door fysiek overmacht en, om heel eerlijk te zijn, goed gestruktureerd rugby van AAC. Eindstand 80-0.

Uiteindelijk lekker dat er toch een wedstrijd was. Voor de Speler van het Seizoen extra leuk omdat ie voor het eerst sinds lange tijd weer eens met mede ex-DTO-er Corald kon spelen. Utrecht 4 is een leuk en dapper team, dat zeker toekomst heeft. Beetje jammer van de claims; dat heeft dat team helemaal niet nodig.

Back To Top