skip to Main Content

De dames van AAC Rugby zijn voor de vierde keer op rij landskampioen van Nederland geworden!

Een prachtige prestatie. In een heel goede wedstrijd boekte AAC Rugby een dikke overwinning (42-12; ruststand: 20-0).

Een stand als deze doet denken dat er sprake was van een zeer eenzijdige wedstrijd. En in zekere zin was dat ook zo. Maar dat lag niet aan een gebrek van rugbyend vermogen van de dames van Tilburg. Laten we wel zijn, als je drie keer in vier jaar in de finale van de Ereklasse komt, dan ben je geen voor-spek-en-bonen-team. De Tilburgse dames spelen al jaren met een vaste kern van zeer enthousiaste dames en het spelplezier spat dan ook van het veld af als zij spelen. Goede tackles (dat kunnen ze ook wel in Tilburg), kreatief spel en fysiek vaardige spelers.

Alleen was AAC Rugby veel, en dan ook echt heel veel, dominanter. De individuele skills van een aantal speelsters van AAC geven het team veel meer opties dan de tegenstander. En met een fly half als Rita Wiri heeft AAC Rugby een spelbepaler die die mogelijkheden steeds weet te verwezenlijken. Voeg daarbij dat het hele team steeds weet wat te doen met die opties en je hebt het recept waarmee een uitslag als deze op het bord kon worden gebracht.

Hoewel mij van veel kanten is verzekerd dat het echt niet zo was, leek het vanaf de tribune alsof het de dames van AAC in het geheel geen moeite kostte om de wedstrijd naar hun hand te zetten.

Het is natuurlijk ook geen flauwekulpotje geweest. Geef de dames van Tilburg een halve kans en ze weten die volledig uit te buiten. Fysiek sterk en altijd strijdend kon AAC het zich niet veroorloven om ook maar een moment te verslappen. Zoals ook duidelijk bleek toen die verslapping op een gegeven moment in de tweede helft ook even kwam; binnen no-time maakte Tilburg twee tries.

Het vierde landskampioenschap was een team prestatie van formaat. De uitkomst van een proces van jaren, dat begon een jaar of zes terug toen de dames voor het eerst sinds lange tijd de play offs bereikten en begrepen dat de sleutel tot sukses lag in trainen, trainen en nog eens trainen. De laatste jaren is er onder de leiding van trainer-coach Sascha Werlich (en in eerste instantie Erik Hengeveld (zonder overigens iets te kort te willen doen aan de bijdragen van Thomas, Paddy en Bas)) gewerkt en gewerkt om iets moois te bouwen.

En dat betaald zich uit, in bijvoorbeeld een wedstrijd als die van afgelopen zondag, waarop een groot publiek kon zien tot welk een nivo het damesrugby in Nederland is geklommen de laatste jaren.

Het Nederlandse damesrugby zit de laatste jaren natuurlijk enorm in de lift. Het aantal speelsters en teams groeit als schimmel in een vochtige badkamer. De dames presteren internationaal en winnen podiumplaatsen. Als er één les te trekken is uit de wedstrijd van zaterdag, dan is het wat echt professionaliseren betekend. Er is geen dame in Nederland die betaald wordt. Er is geen dame in Nederland die gehaald is uit het buitenland “om het nivo omhoog te brengen”. Maar als ik op facebook kijk dan zie ik wel steeds posts van dames die nog even een rondje gaan hardlopen, nog even de fitness ruimte induiken of een feestje laten schieten vanwege een wedstrijd. En dat geeft te denken. Voor de heren…

De wedstrijd van zaterdag was een absolute topwedstrijd. Beide teams lieten goed rugby zien. Natuurlijk was de pot minder snel en het fysiek minder hard dan de pot tussen The Dukes en Hilversum. Maar dat is geen verdienste van de heren; het zou een schande zijn als het niet zo was.

De finale van het landskampioenschap bij de dames was pure reklame voor sport en rugby. En een wijze les voor iedereen die het goed voor heeft met het Nederlandse rugby.

In haar speech bij de prijsuitreiking legde Sascha meteen de uitdaging voor het volgende seizoen neer. Met het uit de kompetitie halen van onze toekomstige Olympische kampioenen en het emigreren van Rita en Mirjam ligt er in het volgende seizoen een fantastisch projekt klaar om voor de vijfde landstitel te gaan (en voor alle andere clubs om daar wat aan te doen).

Maar eerst genieten van de vierde!

Onze voorzitter, Anja Stoffels, in onze nieuwsbrief:

“Dat had ik toch 30 jaar geleden ook niet kunnen bedenken als oprichtster van het damesrugby bij AAC.

Sta ik daar bij de prijsuitreiking van de 4e landstitel op rij van het damesteam van AAC.

Zelf heb ik jaren moeten trekken en sleuren om voldoende meiden op het veld te krijgen. Ook zelf heb ik een finale gespeeld, jammer genoeg verloren. Nu stond ik daar als voorzitter van AAC naast de captain en de coach. Dat had toch ook wel weer iets aparts. 3 dames op rij vanuit het team en het bestuur.

Dat kunnen ook maar weinig clubs nadoen.

We mochten alle drie zelf nog even iets zeggen. Ja wat zeg je dan tegen dames rugby Nederland? Volhouden, doorgaan alleen dan kan je de top bereiken.

Maar we zijn enorm trots op deze prestatie. De top bereiken is moeilijk maar dan ook nog zo lang aan de top blijven is misschien wel veel moeilijker.

Dames enorm gefeliciteerd met deze prestatie, AAC Rugby is trots op jullie.”

Uit het persbericht van de NRB:

“Ereklasse Dames

Amsterdamse AC is voor de vierde keer op rij Nederlands Kampioen geworden tegen RC Tilburg, die vorig jaar de finale aan haar voorbij liet gaan. In 2008 en 2009 speelde de beide teams ook tegen elkaar in de finale, waar de dames van Amsterdamse AC zeer sterk bleken. Tijdens deze finale speelden de AAC dames, die de basis vormen van de Nationale Dames Sevens Selectie, mee. Tilburg kon de goede start niet omzetten in een try. Amsterdamse AC schok wakker en uitblinkster Pien Selbeck scoorde in de 7de minuut de eerste try. In de voorwaartsen bood Tilburg goed tegenstand, maar kwamen snelheid tekort in de driekwarten. Tilburg verdedigde dapper onder aanvoering van Elke van der Meer, maar ook zij kon niet voorkomen dat AAC veelvuldig een vrouwmeer situatie kon creëren. Pas in de 73ste minuut toen de stand al 42-00 voor AAC was kon Christy van Oorschot de verdiende try scoren. De wedstrijd ging nog even gelijk op met scores van beide kanten. Dit resulteerde in de eindstand 42-12.”

Op Nufoto.nl:

“Dames AAC Rugby winnen wederom landstitel

AMSTERDAM – Het was een prachtige dag, 23 graden was het toen de finale damesrugby van start ging. Rugby liefhebbers in Nederland trokken massaal naar het Nationaal Rugby Centrum en niet alleen voor de heren finale. Maar liefst drie wedstrijden werden gespeeld op het NRC-A.

Het competitie voor de dames was alles behalve ‘rustig’. Door nogal wat verschuivingen in het 15’s programma waren de dames genoodzaakt op zondag en de daarop volgende woensdag te spelen. Rugby-fans bleven trouw aan hun sport en nemen de hectiek op de koop toe.

Voor de dames van AAC was het de vierde finale en voelt toch vaak als thuis, helemaal als je doorgaans naast het NRC-A speelt en traint.

Na een verslikking vorig jaar, zijn de dames van Rugby Club Tilburg weer terug in de race om het kampioenschap. Deze derde keer moest die beker mee naar Tilburg. RCT wilde het, de supporters wilde het en eigenlijk zou het ook goed zijn voor het rugby in Nederland. Een ‘new kid on the block’ is altijd goed voor een sport, ineens zijn er weer kansen.

Nederland is een klein rugbyland met een paar honderd rugbyspelende dames.

Afgelopen seizoen zijn de dames elkaar al tegengekomen AAC won de eerste keer. De tweede keer in Tilburg werd het een gelijkspel tot irritatie van AAC die deze partij wél de beschikking had over de dames die met het Nederlands 7s team hun finale in Las Vegas hadden verloren. De revanche van de afgelopen twee finales en het gelijkspel zou dan toch weer op het NRC-A plaatsvinden.

RCT begon goed, een goede run van Lusan Beijens en de tackles en hits van de ongekroonde speelster van de wedstrijd, Christy van Oirschot maakte het AAC kamp onrustig. RCT bleef goed spelen maar AAC scoorde. In totaal werd acht keer de tryline van RCT gepasseerd, twee keer hadden de Brabanders daar een antwoord op.

Bij het verstrijken van de tijd en het naderen van het eindsignaal leken er alleen maar RCT supporters in het stadion. Schijn bedriegt, de sympathie voor de verliezende dames uit Tilburg had niets te maken met het gebrek aan AAC aanhangers op het NRC-A, dit is nou ‘gewoon’ rugby!”

En dan hebben we natuurlijk altijd nog de foto’s:

Lynn van Diest:

http://www.lynn4ever-nrb.mijnalbums.nl/

Kevin Scott:

Back To Top