skip to Main Content

Toespraak gehouden door George de Vries bij het afscheid van James van Amstel

Mijn naam is George de Vries voorzitter van de Amsterdam Sevens en ik spreek hier namens AAC rugby, de Amstelveense Rugby Club en de Amsterdam Sevens.

Allereerst wil ik James naaste familie, en zijn collega’s bij Corso, sterkte toe wensen bij dit verlies.

Bijna een week geleden bereikte ons het vreselijke nieuws dat James van Amstel / Big James onze grote rugby vriend is overleden.

Het weekeinde daarvoor hebben we nog gezamenlijk gelachen en genoten van zijn 68ste verjaardag.

James is eind jaren 70 met rugby in aanraking gekomen via het café team de The Musketeers van Rob Adema, winnaars van de Heineken Sevens in 1978-1979-1980.

We kennen waarschijnlijk allemaal het verhaal van James wel, toen hij gevraagd was om manager te worden van de Musketeers en binnen no-time alle portemonnees en waardevolle spullen in beheer had. Voor hem was dat even schrikken maar voor de rugbyers onder ons de gewoonste zaak van de wereld.

Vanaf dat moment was James, zoals zo velen van ons, verkocht en verknocht aan het rugby. Zelf spelen zat er niet meer in omdat het basketbal toen zijn knieën al teveel had beschadigd.

Ruim dertig jaren volgden met steeds meer betrokkenheid en inzet voor het rugby:

• De start met café Corso van het clubhuis van de White Hart Marauders, winnaars in 1990, 1991 en 2000.

• Het verzorgen van de onmogelijk grote legertent voor onderdak tijdens het toernooi voor de spelers van de Marauders

• In 1997 de introductie van de Corso Marauders en in 2004 winnaar met zijn team

• Sponsor van het AAC dames 7’s team. De Corsolettes

• Initiatiefnemer voor uitverkiezing van de “player of the tournament” en leverancier en sponsor van de uitgereikte trofee.

• Toen de 5 nations op SKY uitgezonden ging worden was James 1 van de eersten met SKY in Amsterdam. Met tot gevolg dat café Corso tot op de dag van vandaag tijdens de huidige 6 nations wordt bezocht door rugby liefhebbers van over de hele wereld.

• Zijn gastvrijheid was legendarisch en vanaf het begin waren er belegde broodjes, die je in het begin zelf in de keuken kon smeren en beleggen. (al dan niet met sla!)

• Een enthousiaste gastheer voor de dames die naar de Corso kwamen

• Sinds 2008 is Café Corso ook sponsor van AAC Rugby

• En niet te vergeten als gifmenger van de bekende en beruchte Bloody Mary Monday. Een evenement dat de meeste AAC-ers nooit hebben gehaald.

Een gigantische lijst waarvan ik hoogstwaarschijnlijk nog veel zaken ben vergeten te noemen.

Wat echter het meest blijft hangen is het gevoel en de gedachte aan James als monument, en niet alleen als monument van de sevens.

Zoals hij daar zat op z’n kruk in het hoekje aan de bar, altijd een vriendelijk woord voor iedereen maar ondertussen de zaak goed in de gaten houden, als een vader wakend over iedereen.

Voor ons was hij iemand op wie je kon rekenen en wie je kon vertrouwen, wat hij toezegde deed hij ook. De tickets die hij in consignatie kreeg heeft hij altijd netjes afgerekend en het restant terug gegeven.

Hij probeerde op zijn manier met de Amsterdam Sevens mee te denken (advies te geven) en mee te helpen bijvoorbeeld met de al eerder genoemde best player award.

Nooit heeft hij de prijs zelf uitgereikt, dat wilde hij niet, hij trad liever niet op de voorgrond.

In de achtergrond heeft, denk ik, James meer voor de Amsterdam Sevens betekend/gedaan dan menigeen van ons kan bevroeden. Bij James heb ik nooit dat idee gehad dat hij dingen deed voor eigen gewin.

Hij was serieus, toegewijd, deed het met de beste intenties en en verkondigde geen onzin.

James is voor ons de belichaming van wat het sociale aspect van rugby teweeg kan brengen.

Hij heeft zelf nooit rugby gespeeld maar werd gegrepen door het spel, de sevens en alles wat het met zich meebracht en voelde zich onder rugbyers thuis.

En wij, de rugbyers voelden zich bij hem in het café thuis.

Er is letterlijk een groot gat geslagen in rugby Amsterdam, we hebben een rugbyer verloren. De Amsterdam Sevens zal nooit meer dezelfde zijn.

James, namens al je rugbyvrienden, rust zacht.

Back To Top